سلام بر چشم خدا
آن دم که با خدا نجوا می کند و آنگاه که قطرات اشک بر گونه ی مبارکش بوسه می زنند


مولا جان : هر چند آمدنت حتمی است ، من اما در هراس نبودن خویشم ...
کاش نسیم، عطر نفسهایت را به غربتم برساند.
تو را ای گل همیشه بهار سلام میگویم و باز چشم میدوزم به راه آمدنت ...
ولی شرمساریم از انتظار ...

_______
_____
__


برای آمدنت انتظار کافی نیست
دعا و اشک و دل بیقرار کافی نیست
خودت دعایی کن ای نازنین که برگردی
دعای این همه چشم انتظار کافی نیست


اللهم عجل لولیک الفرج

یکی از قدیمی‏ترین فرق اسلامی که نقطه آغاز آن به نیمه اول قرن اول هجری باز می‏گردد، فرقه عثمانیه است، عنوان عثمانیه بر یاوران و پیروان عثمان بن عفان (خلیفه سوم) اطلاق می‏شود. کسانیکه در مقابل بدگویی‏ها و خرده‏گیری‏های مخالفین عثمان ایستادند، این گروه شاخه‏ای از اصحاب عمر بن خطاب (خلیفه دوم) که به «عمریه» مشهورند، می‏باشند.

عثمانیه در مقابل کسانی که بر عثمان خرده می‏گرفتند و از پیشینیان او بالاخص ابوبکر انتقاد می‏نمودند بر آن شدند تا مقام او را بالا ببرند و در این راستا فضایلی را برای او برشمردند تا بتوانند مخالفین او را محکوم و سرکوب نمایند.

عثمانیه در مرحله اول اسلام آوردن ابوبکر را، اسلام آوردنی بی‏نظیر نشان دادند ـ و بتبع چنین مقامی شایسته چنان فضایلی ـ در مرحله بعد بین فضایل او و علی علیه السلام سنجشی انجام دادند و مواردی را همانند:

ـ همراهی ابوبکر با پیامبر در غار ثور

ـ مفتخر شدن به لقب صدیق از جانب رسول الله

ـ همراهی ابوبکر با پیامبر در فتح مکه

ـ امامت جماعت مسلمین در بیماری و رحلت پیامبر اسلام از فضایل مختص ابوبکر برشمردند .

در مقابل پیروان و دوستداران علی علیه السلام، اسلام علی علیه السلام را برتر از اسلام ابوبکر می‏دانند و می‏گویند:

ـ علی فقیه‏تر از ابوبکر بود.

ـ علی در نماز صدقه داد.

ـ سوره کاملی در شأن او و اهل بیتش نازل شد.

ـ پیامبر به او فرمود: «انت منی کهارون من موسی وشیعیان فضایل ادعایی ابوبکر را نمی‏پذیرند و عیب جویی‏های عثمانیه بر علی علیه السلام را سخنانی بی‏پایه می‏دانند.

نکته مهم و اساسی در این بحث آن است که باید توجه داشت نقطه محوری تمامی این مباحث مسأله امامت هست. پس می‏توان گفت این نزاع بیش از آنکه یک اختلاف اعتقادی و دینی باشد یک موضعگیری سیاسی اجتماعی است.

پی نوشته ها:
قتباس از مقدمه کتاب «العثمانیه» ابی عثمان عمرو بن بحر الجاحظ، محمد هارون، عبد السلام؛